( مقام واحديت ) است « 1 » و اين‌كه خداوند يك ( ذات واجبى ) است كه داراى جميع صفات كمالى مىباشد و غايت آنچه كه از اديان گذشته و سخنان حكيمان الهى پيرامون توحيد به ما رسيده است همان است كه در فصل دوم گذشت . و خداوند هر كس را بخواهد به راه راست هدايت مىكند . پايان يافت و سپاس خداوند را و درود بر محمد و خاندانش عليهم السلام .

--> ( 1 ) . « مقام واحديت » همچون « مقام احديت » از اصطلاحات عرفان نظرى است . در تعريف آن گفته شده كه مرتبت‌هويت شخصيه ذات حق تعالى را كه عارى از كليه تعنيات و صفات و مفهومات است « مرتبت احديت » و فرق و تفصيل و اسماء و صفات او را واحديت گويند . پس ( احديت ) ، يعنى مقام ( اطلاق ذات ) كه در آن‌جا هيچ‌گونه كثرت و تركيبى حتى كثرت اسمائى و صفاتى در بين نيست . اما « واحديت » يعنى مرتبه بروز و ظهور صفات كه ذات در كسوت صفات متعين و متجلى است و داراى يك نحوه كثرتى است . براى توضيح بيشتر به منابع زير مراجعه شود : 1 . شرح دعاى سحر حضرت امام خمينى - روحى فداه - چاپ جديد توسط انتشارات اطلاعات ترجمه آقاى فهرى و به تصحيح و اشراف و حواشى اين‌جانب . 2 . اسفار ، ج 3 ، ص 60 . 3 . تهانوى ، كشاف اصطلاحات الفنون ، ج 2 ، ص 462 . 4 . لوايح جامى . 5 . رسائل قيصرى با مقدمه و شرح و تصحيح استاد سيد جلال الدين آشتيانى